Dus toch nog…

Heb jij dat ook weleens, dat er iets tegen je gezegd wordt waarvan je denkt: ‘Wat moet ik daar nu weer mee?’ Laatst had ik zo’n gesprek. Ik liep ik over de markt en kwam een oude bekende tegen. Ze herkende mij direct en kwam enthousiast op mij af. ’Zeg ben jij niet de moeder van Jacco? Hoe gaat het met hem?’ Normaal gesproken antwoord ik dat het wel goed gaat, maar op de één of andere manier hoorde ik mezelf zeggen: ‘Ach, weet je wat het is, soms dan kijk ik naar hem en dan denk ik: ’Alles zit erop en eraan, maar toch functioneert hij op een leeftijd van drie jaar. Dat blijf ik heel moeilijk vinden.’ Enigszins verbaasd keek ze mij aan en zei: ‘Dus toch nog…’ Even was ik van mijn stuk gebracht door deze onverwachte woorden, maar voordat ik kon vragen wat ze hiermee bedoelde was het moment alweer voorbij…

Haar antwoord bleef mij maar bezighouden en mijn gedachten gingen de afgelopen weken alle kanten uit. Het is bijna 16 jaar geleden dat Jacco zijn eerste epileptische aanval kreeg en ons leven compleet op z’n kop zette. Alle toekomstdromen en verwachtingen die je als ouders hebt over je kind stonden op losse schroeven of waren verdwenen. We moesten er rekening mee houden dat de toekomst er ineens compleet anders uit zou gaan zien…

Het verdriet om verloren toekomstverwachtingen heeft een naam: Levend Verlies. Dit gevoel van verlies en verdriet is altijd sluimerend aanwezig, maar kan soms flink de kop opsteken.

Ik moet denken aan iets dat wij jaren geleden hebben meegemaakt tijdens een vakantie in Noorwegen. Na een lange dag rijden met onze caravan hadden we eindelijk een camping gevonden aan een groot meer. Het zonnetje scheen en het water was spiegelglad. Er waren schitterende bergen rondom het meer, kortom een geweldige plek! Snel hadden we de luifel opgezet, de stoelen en tafel in het zonnetje gezet en de koffie stond al te pruttelen. Nog even lekker genieten van het gouden uurtje!

Uit het niets begon het ineens te waaien. De luifel klapperde heen en weer en de lucht werd steeds donkerder. Snel zetten we de stoelen en de tafel onder de luifel en binnen een paar minuten was de lucht pikzwart en barste het noodweer los. In plaats van buiten in het zonnetje koffie te drinken, zaten we verdwaasd in de caravan en hoorden we de regen keihard tikken op het dak.

Het noodweer duurde gelukkig niet lang. Net zo snel als dat het kwam, ging het ook weer weg. Een enorme natte bende achterlatend. Later hoorden we dat dit een heel gewoon natuurverschijnsel is in dat gebied in Noorwegen, maar ondanks dat heeft het een enorme indruk op mij gemaakt.

Mmm, zou dit gewone natuurverschijnsel mijn gedachtenspinsels misschien uit de knoop kunnen halen? Op het moment dat mijn oude bekende vroeg: ‘Hoe gaat het met Jacco?’ stormde het in mijn leven. Ik was verdrietig en en dacht: ‘Alles zit erop en eraan en toch…?’ Het zijn deze korte stekende gedachtenspinsels die plotseling de kop opsteken en mij overvallen als noodweer bij een meer tussen de bergen.

Aan de andere kant moet ik misschien toegeven dat ik helemaal niets met haar reactie hoef te doen! Ik denk trouwens dat zij het allang vergeten is, dus erop terugkomen heeft ook niet zoveel zin….

Met een glimlach denk ik: ‘In ieder geval heeft dit gepieker mij een mooie vergelijking van het leven gegeven én een indrukwekkende vakantieherinnering!

Wat zit de natuur toch geweldig in elkaar, vooral in Noorwegen!

Prietpraat:

Elke zondagavond hebben we een videogesprek met Jacco. Soms is Jacco heel spraakzaam en andere keren zegt hij niets. Dan is het fijn wanneer de begeleider het gesprek op gang brengt en en ook gaande houdt.

Begeleider: ‘Vandaag zijn we naar buiten geweest, he Jacco? Vertel eens, wat we hebben gedaan?’

Jacco zegt niets.

Begeleider: ‘We hebben trekhaken geteld van auto’s he!’

Jacco glimlacht.

Super lief dat ze dit doen en daar tijd voor vrijmaken. Ik zie het al helemaal voor me!

Bij dit gedachtenbeeld schiet ik in de lach. Jaap kijkt mij verbaasd aan en vraagt wat er aan de hand is.

‘Ik ben benieuwd hoeveel trekhaken ze uiteindelijk hebben gevonden, want Jacco kan toch helemaal niet tellen!’