Jacco is een ‘man van uitersten’. Hij vindt je leuk of hij laat je links liggen. Hij is enthousiast of denkt ‘boeien, ik heb geen zin’. Hij is ook altijd eerlijk en zegt dingen recht voor zijn raap. Hij heeft geen dubbele agenda en maakt ook geen plannetjes om te zorgen dat hij krijgt wat hij wil. Als hij lacht, lacht hij echt. Als hij huilt, is er ook écht is aan de hand. Deze emoties gaan bij hem nooit samen. Soms ben ik daar jaloers op, want een lach én een traan gaan bij mij vaak wel samen, vooral als ik aan Jacco denk… Deze wirwar van emoties komen…